Blog 4 van Tatiana: passie voor het vak

Het is alweer tijd voor mijn volgende blog. Ik dacht na over een onderwerp en het liefst wil ik iets schrijven over wat het werken met mensen met autisme nou zo leuk maakt. Maar om dat anoniem te houden en niemand onbedoeld voor het hoofd te stoten is best moeilijk.

Wat voor mij het werken met mensen met autisme zo leuk maakt heeft namelijk heel direct ook te maken met de enorme beperking die autisme voor de mensen zelf met zich mee brengt. Ik vind de directheid, sociale onhandigheid, ongepastheid, eerlijkheid van mensen met autisme fantastisch. Ze doen en zeggen veel vaker dan anderen precies wat in hen opkomt, ongecensureerd. Ik houd daar enorm van en zou eigenlijk willen dat iedereen zo was. What you see is what you get.

Sommige van hen koesteren hun hobby’s een leven lang en laten die niet door volwassen normen afnemen, ze passen zich niet aan het keurslijf van verwachtingen van de maatschappij aan. Ik vind de authenticiteit prachtig en neem het mee in mijn eigen leven. Ik leer veel van mijn cliënten daarin, maar ben niet half zo goed. Als het lukt om in therapie een relatie op te bouwen (en dat kan, het ontstaat een beetje anders soms, maar het kan echt), dan kan er een heel mooi open contact ontstaan en ben ik dankbaar dat ik dat mag ervaren.

Maar daardoor krijg ik ook van dichtbij de keerzijde te zien. De sociale onhandigheid die ik zo leuk en ontwapenend vind, is voor hen een dagelijkse belemmering. De wereld is er niet op ingesteld en rekent mensen er hard op af. Het tempo waarin we leven maakt ook dat men vaak de tijd niet neemt om even aan te passen, door de onhandigheid heen te kijken of er samen de humor van in te zien en iets meer tijd te nemen zodat de ander de informatie kan verwerken en kan reageren. Het lukt de persoon met autisme daardoor moeilijk om in het dagelijks leven duurzame relaties op te bouwen. De ander is alweer doorgezapt terwijl de persoon met autisme nog nadacht over de volgende ‘sociale stap’ of nog bezig was de informatie van de ander te verwerken en te zoeken naar de juiste interpretatie. Daardoor gaat de persoon met autisme aan zichzelf twijfelen. Het zelfbeeld keldert met iedere keer dat er sociaal gezien iets mis gaat. Ze worden somber, twijfelen enorm aan zichzelf en aan het leven op zich.

Telkens als ik de verhalen hoor van cliënten die tegen dit soort zaken aanlopen wens ik dat ze zichzelf een paar dagen door mijn ogen zouden kunnen zien. Dat ze al die leuke kanten tot zich door zouden kunnen laten dringen en konden zien hoeveel mooier de wereld wordt van mensen met autisme er in. Ik vind het een voorrecht, een groot cadeau om met hen te mogen werken!

Ik zou iedereen willen oproepen om wat vaker geduld op te brengen voor mensen die een beetje anders doen en reageren dan de gemiddelde mens (whatever that may be) en tijd te nemen om deze ‘net iets andere mensen’ beter te leren kennen en te zien wat zij toevoegen aan de maatschappij.

Door: Tatiana Brandsma